Je amplifier kent je, kent je werk, voert een taak zelfstandig uit en zit op je telefoon. Dat is een momentopname. Je werk verandert: er komen projecten bij, je neemt beslissingen, je verandert van mening over hoe iets moet. Wat je amplifier weet, staat in je bestanden. Als die niet meebewegen, werkt hij elke week een beetje meer met oud nieuws.

Je hebt dat de afgelopen dagen misschien al gemerkt. Een bestand dat net niet klopte. Een taak die meldde dat hij iets niet wist, omdat het nergens stond.

Vandaag regel je drie dingen. Een bestand waarin staat waar jullie staan. Een vaste manier om wat je hebt geleerd terug te laten vloeien naar je bestanden. En een ritme van vijf minuten per week om dat bij te houden.

Een amplifier die je vandaag instelt en daarna met rust laat, is over een maand verouderd. Vandaag bouw je de gewoonte in waarmee hij bijblijft.

Reken op een half uur.

Twee dingen werken tegen je als je niets doet.

Lange gesprekken worden slechter. Hoe meer tekst er in een gesprek staat, hoe dunner de aandacht van een AI-model wordt uitgesmeerd. Je merkt het als hij een afspraak van een uur geleden vergeet, versies door elkaar haalt of iets voorstelt wat je al had afgewezen. Dat heet context rot, en ook de nieuwste modellen hebben er last van. De remedie is een nieuw gesprek. Maar dan moet wat je hebt opgebouwd ergens anders staan dan in dat gesprek.

Wat je in een gesprek zegt, blijft in dat gesprek. Je corrigeert je amplifier: "niet zo, maar zo". Hij past het aan. Morgen, in een nieuw gesprek, kan hij dezelfde fout opnieuw maken, tenzij de correctie in een bestand is beland.

Je project heeft ook een eigen Geheugen. Dat vangt veel op, en het is nuttig. Het verschil met een bestand: bij het geheugen bepaalt de app wat er bewaard wordt, bij een bestand doe jij dat. Wat je zeker wilt houden, zet je in een bestand dat je kunt openen, lezen en aanpassen.

Open een gesprek in je project en typ:

Lees wat hij voorstelt. De zin "alleen wat ik zelf heb gezegd of besloten" doet ertoe. Een AI heeft de neiging zijn eigen voorstellen als afspraken te noteren. Staat er iets in wat jij nooit hebt besloten, laat het dan schrappen voordat hij het opslaat.

Dit bestand is iets anders dan je contextbestanden. Die beschrijven hoe je werkt, en veranderen zelden. Dit bestand beschrijft waar je nu staat, en verandert elke week.

Aan het eind van een werksessie, of zodra je merkt dat een gesprek stroef wordt, laat je het bestand bijwerken. Om dat niet elke keer te hoeven uittypen, zet je het in de Instructies van je project:

Vanaf nu is één woord genoeg. Hij laat eerst zien wat hij wil veranderen en slaat pas op als jij akkoord geeft. En elk nieuw gesprek begint waar het vorige ophield.

"Schrap wat niet meer klopt" is de belangrijkste helft van die instructie. Zonder dat groeit het bestand uit tot precies de lange rommel waar je vanaf wilde.